Wapentuig vindt zijn weg van Twente naar het Midden-Oosten

Toen ruim een jaar geleden de doorstart van de militaire vliegbasis Twenthe als burgerluchthaven niet door leek te gaan, gaven de gemeente Enschede en de provincie Overijssen de vervolgens ingestelde Commissie van Wijzen in haar zoektocht naar een nieuwe motor voor werkgelegenheid mee dat “activiteiten rond luchtvaart, zoals nieuwe materialen, drones, veiligheidstechnieken etc. een groeimarkt zijn.” De commissie nam deze suggestie serieus en kwam met het plan voor een Technology Base Twente dat in de praktijk erg goed lijkt aan te sluiten bij de reeds in Twente aanwezige grote defensiebedrijven Thales en Ten Cate. Vanuit Enschede voor Vrede is daar dan ook bezwaar tegen gemaakt en vanavond vond over deze ontwikkeling een bijeenkomst plaats met Mark Akkerman, onderzoeker bij de organisatie Stop Wapenhandel.

Mark Akkerman voerde om te beginnen aan dat er een militarisering van de hele veiligheidssector heeft plaatsgevonden. Defensie en “security” zijn steeds meer vermengd geraakt. Met name sinds de aanslagen van 11 september 2001 richten wapenfabrikanten zich steeds meer op de veiligheidssector waarbij te denken valt aan zogenaamde homeland-security, grensbeweging en cyber-security. De (technologische) ontwikkelingen zijn in belangrijke mate aanbod-gedreven vanuit de industrie, maar sluiten aan bij de verhevigde roep om veiligheid in politiek en samenleving.

Vluchtelingen welkom op de Universiteit Twente

Vanmiddag vond in het Atrium van de Bastille op de Campus van de Universiteit Twente (UT) een bijeenkomst “Refugees@UT - wat kun jij doen?” plaats. De Student Union, het UT-nieuws en Studium Generale waren min of meer gelijktijdig op het idee gekomen een oploopje te organiseren om idee te verzamelen wat studenten en medewerkers van de UT zouden kunnen doen met betrekking tot de grote groepen vluchtelingen die ons land binnenkomen en zich binnenkort ook in Enschede zullen vestigen.

De bijeenkomst begon met een filmpje die één dag eerder was opgenomen in een AZC in Leersum. Een filmer van Syrische afkomst, die al 15 jaar in Nederland woont, was met zijn camera het AZC binnengelopen en vroeg een 10-tal hoger opgeleide asielzoekers, studenten en gewezen universitair medewerkers, voor het merendeel afkomstig uit Syrië, wat hun wensen waren. Zij wilden natuurlijk graag zo snel mogelijk hun studie of hun wetenschappelijk onderzoek voortzetten aan een Nederlandse universiteit maar wisten niet hoe en wat. Van het UAF (het University Assistance Fund) hadden ze nog nooit gehoord en wisten ze ook niet te bereiken en het COA hielp ze ook niet op weg. Het betreffende AZC was ver uit de bebouwde kom gevestigd en dus hadden ze geen beschikking over internet en konden ook moeilijk elders op zoek gaan naar informatie. De boodschap van het filmpje was: hier zijn mensen die op termijn een wezenlijke bijdrage kunnen leveren aan de Nederlandse samenleving maar daar wordt niet of onvoldoende op ingespeeld. Help hen!

Overblijfselen van de vredesbeweging uit de jaren ‘80

Hoewel in Nederland vooral bekend van de “Vrede van Munster” was de Westfaalse stad Münster vooral garnizoensstad. “De binnenstad was één grote kazerne”, zo stelde vandaag een deelnemer aan een door de Förderverein Friedensinitiativen in Münster georganiseerde “Matinee zur Aktualität des Friedens” met als thema “Nachlese zur Bedeutung der Friedensbewegung der 80er Jahre”. Ook tijdens de Koude Oorlog lagen nog diverse kazernecomplexen rondom de stad en het hoofdkwartier van het Duits-Nederlandse Legercorps zetelt noch altijd in de Münsterse binnenstad.

Het Amerikaanse legerkamp “Loddenheide” aan de buitenkant van Münster is tien jaar geleden door het Amerikaanse leger ontruimt en door de stad Münster omgevormd tot “Friedenspark”. Dat uit zich echter enkel in de staatnamen die naar verschillende winnaars van de Nobelprijs voor de Vrede zijn vernoemd. Aan deze straten staan vooral veel bedrijfsgebouwen. Het “vredespark” is een bedrijvenpark geworden. Alleen het kerkje van het Amerikaanse legerkamp heeft de ontmanteling ervan overleefd en is als “Friedenskappele” omgebouwd tot een soort concertzaal. Een vreemde plaats voor een concertzaal, maar wel een heel logische plaats om met elkaar stil te staan bij de doorwerking van de vredesbeweging uit de jaren ’80.

Hoe Erdoğan zijn verlies probeert af te wenden

Soms is het een voordeel dat Enschede bijna in Duitsland ligt. Dan is een beroemd Turks journalist als Ömer Ödemiş er tijdens een tournee door Duitsland relatief snel toe te bewegen om in Enschede ook Nederland even aan te doen. Vanavond was hij bij de Samenwerkende Democratische Organisaties (SDO) waar uit de wijde omgeving (tot Amsterdam aan toe) mensen uit de rijkgeschakeerde SDO-achterban naartoe waren gekomen om hem aan te horen.

Vorig jaar verscheen zijn boek "AKP nin Suriye yenilgisi ve Esad", vrij vertaald: “hoe de AKP Syrië verloor en Assad”. Het is op dit moment helaas alleen nog maar in het Turks en Arabisch beschikbaar; er wordt aan een Duitse versie gewerkt en de auteur hoopt dat het binnenkort ook mogelijk is om een Engelse versie uit te brengen.

Wie vertelt het verhaal verder?

Vanavond vond in het parochiecentrum van de St.Lambertusbasiliek in Hengelo de eerste bijeenkomst van dit seizoen van de Lambertus Academie plaats. Als spreekster was Stire Kaya-Cirik uitgenodigd, schrijfster van het boek “Echo uit een onverwerkt verleden” om in het kader van de 100-jarige herdenking van de Syrisch-Orthodoxe slachtoffers van 1915 iets te vertellen over de Arameeërs (“achtergronden van een ontheemd volk”) maar ook over de christelijke opdracht de daders te vergeven.

De genocide van 1915 is vooral bekend als “Armeense Genocide”, maar het massale geweld keerde zich niet alleen tegen de Armeense maar ook tegen Aramese en Pontisch-Griekse christenen in het Ottomaanse Rijk. In het Aramees wordt de genocide “Seyfo” genoemd. Of “shato d’seyfo”: het jaar van het zwaard. Sommige dorpen zijn toen volledig uitgemoord en van de aardbodem verdwenen. De meeste overlevenden waren vrouwen en jonge kinderen (tot 5 jaar). De overlevende vrouwen werden veelal gedwongen met Turkse of Koerdische moslim-mannen te trouwen en hun kinderen in een islamitisch gezin op te laten groeien. Die kinderen wisten uiteindelijk niet beter dan dat ook zij moslim waren, net als hun stiefvader.

Operation Dove is bezorgd over de voortgaande geweldsspiraal op de Westelijke Jordaanoever

Spanningen nemen toe op de heuvels ten zuiden van Hebron: verschillende aanvallen op Palestijnen

Na de dodelijke beschietingen op twee Israëlische kolonisten op donderdag 1 oktober jl. in de omgeving van Nablus, zijn de afgelopen dagen de spnningen tussen Palestijnen en Israëlische kolonisten op de bezette Westelijke Jordaanoever verder opgelopen. Sinds deze beschietingen, waarvan Palestijnen worden verdacht, is een offensief begonnen van kolonisten tegen Palestijnen en hun eigendommen.

Verspreid over de hele Westelijke Jordaanoever en ook in Oost-Jeruzalem is het, ten gevolge van de voortdurende confrontaties tussen Palestijnen en het Israëlisch leger bij de Al-Aqsa moskee, tot botsingen gekomen. Palestijnse religieuze authoriteiten claimen dat de voortgaande en zich herhalende tours van kolonistenaan de al-Aqsa mosque provocatief zijn en de heiligheid van één van de meest belangrijke islamitische bedeplaatsen schenden.

Er worden geen zoete broodjes gebakken; schenk klare wijn!

Twee zondagen geleden bood de Oecumenische Vrouwengroep Twente-Bethlehem tijdens de receptie aansluitend op de kerkdienst waarmee de tot Ontmoetingskerk vernieuwbouwde Vredeskerk door de Protestantse Gemeente Enschede in gebruik werd genomen een tiental flessen avondmaalswijn aan afkomstig van het Cremisan-klooster bij Bethlehem dat in haar voortbestaan wordt bedreigd door de bouw van de Muur die het klooster van de druiven leverende Palestijnse boeren in de omgeving zal scheiden. Ook deze Palestijnse boeren, die voor een belangrijk deel christen zijn, worden hierdoor in het voortbestaan van hun boerenbedrijf bedreigd.

Vandaag werd deze wijn geschonken bij de eerste avondmaalsviering in de vernieuwbouwde kerk. Aan het verzoek van de kerk om deze wijn te blijven leveren kon echter niet worden voldaan, omdat het te lastig blijkt de wijn uit de (bezette) Palestijnse gebieden naar Nederland te exporteren.